waarom een ‘definition of success’ een goed idee is

Steeds vaker hoor ik mensen om me heen die dichter bij zichzelf willen blijven, door mindfullness training even niet meer geleefd willen worden, eindelijk toch maar die vreemde taal gaan leren. Voor zichzelf gaan beginnen om eindelijk te gaan doen waar ze echt goed in zijn en hun talenten beter in te zetten.

Het past in deze tijd, goed voor onszelf en elkaar zorgen, persoonlijk geluk hoger stellen dan persoonlijk gewin, het lijkt erop dat de crisis ook deze mooie trend heeft helpen inzetten.

regie
De vraag die dan bij mij opkomt is hoe dit past in die 40 uur of meer per week die ik aan mijn werk besteed. Kan ik de regie die ik graag over mijn eigen privéleven voer ook doorzetten in de regie over mijn werk? Zorgt Het Nieuwe Werken hiervoor?

Het ‘nieuw’ is alweer achterhaald in de term ‘het nieuwe werken’. Veel organisaties hebben hun medewerkers uitgerust met mobiele apparaten, hebben kantoorpanden en netwerken ingericht zodat de medewerkers tijd- en plek onafhankelijk kunnen werken, en informatie en kennis delen over je werkzaamheden wordt langzaamaan gemeengoed. Uiteraard hebben we winst behaald door het wiel minder vaak uit te vinden, onnodig tijdverlies in files en reistijd vermijden, en ook in de vaak verloren minuutjes tijdens het wachten op een afspraak nog steeds kunnen doorgaan met het wegwerken van onze eindeloze mailstromen.

Daarnaast hebben veel werkgevers aandacht besteed aan de fysieke gezondheid van hun werknemers. Gratis sportschoolabonnementen, gezonder eten in de bedrijfskantine, een fysiotherapeut… Alles met het oog op het terugdringen van ziekteverzuim en het langer inzetten van werknemers.

wasstraat
De gemene deler in al dit soort maatregelen is dat we, net als in bijna al onze organisatie processen, programma’s bedenken waarbij we alle medewerkers over 1 kam scheren, of allemaal door dezelfde ‘wasstraat’ halen, en dat lijkt toch niet helemaal te passen in die ‘eigen regie’ waar ik naar op zoek ben.

Toen we bij e-office een paar jaar geleden begonnen met het concept ‘Definition of Success’ (DoS) , vond ik het allemaal maar raar… Ik werd geacht mijn eigen DoS te gaan definieren, te gaan bedenken wat mijn eigen passie nu eigenlijk is. Wat ik in mijn leven zou willen bereiken als ik echt de vrije keus heb. En dan nog een stap verder, ik werd gevraagd dit met mijn collega’s en leidinggevende te delen en bespreken. Echt niet, dat is toch mijn zaak? Je komt toch op je werk om je werk te doen? En afhankelijk van je taak, wordt Wat van je verwacht wordt en Hoe je geacht wordt dat uit te voeren, door je baas, je manager of De Directie bepaalt.

Ondertussen zie ik steeds beter bij mensen of ze iets doen wat ze echt leuk vinden en er energie van krijgen, of dat ze gewoon maar de hun opgedragen taken uitvoeren om aan het einde van de maand met een zucht weer het salaris strookje te bekijken om te besluiten dat dat toch het enige doel is. De eerste groep is enthousiast , komt met slimme ideeën en oplossingen, ziet geen problemen maar uitdagingen, en is ook bereid anderen te helpen waar nodig. Als werkgever zou je graag willen dat het overgrote deel van je medewerkers zo lekker in zijn vel zit, terwijl de tweede groep wellicht in het beste geval wel trouw haar taken wegwerkt, maar op de lange termijn toch niet het verschil gaat maken in het halen van je doelstellingen…

dichtbij jezelf blijven
Ik merk dus, dat als we voor onszelf duidelijk hebben waar onze eigen passie en talenten zitten, maar dat ook met onze directe collega’s en leidinggevenden delen, we onszelf helpen met dichter bij onszelf te blijven. Dat we dan vaker de dingen doen die ons energie geven en het gevoel dat we onze werkdagen zinvol besteden. En tegelijkertijd helpen we ook onze directe collega’s en onze werkgever door meer betrokkenheid, energie en enthousiasme, lager ziekteverzuim en minder kans op een burn-out. Dus 2 vliegen in 1 klap!

brandweerman of astronaut
Voelt het raar in het begin om zo ‘persoonlijk’ te worden? Natuurlijk! We zijn het niet gewend. Is het ook echt raar? Natuurlijk niet. Als kleine kinderen roepen we te pas en te onpas dat we astronaut, brandweerman of juf willen worden, gedrag wat door de jaren heen in onze ‘doe maar gewoon’ cultuur onder het mom van bescheidenheid ontmoedigd wordt. Laten we die verkeerde bescheidenheid maar overboord zetten, durven te dromen en onze dromen en passie te delen; onze werkwereld wordt er een stuk leuker door!

working out loud: podcast to the max

Podcast

working out loud: podcast to the max

Tja, podcasts, is dat niet iets van 10 jaar terug? Maar als je steeds meer collega's hoort vertellen hoeveel kennis zij opdoen door het luisteren van podcasts tijdens hun woon-werk-verkeer, dan ga je je er toch eens in verdiepen. En

lees verder
performance=gedrag

blogpost

performance=gedrag

Het gedrag van individuele medewerkers bepaalt de prestaties van een organisatie. En hoe beinvloed je dat gedrag? (meer…)

lees verder
feedback