Gisteren gaf Eurlings aan te stoppen, vandaag stopt Bos ermee. Reden: meer tijd besteden aan het gezin. Of het nou politieke zetten zijn of niet, in iedergeval geven ze wel aan dat ze het de afgelopen jaren erg druk hebben gehad. En dat geloof ik ook wel hoor, vooral Bos heeft het flink voor zn kiezen gehad met de hele crisis.
Maar wat me ook is opgevallen is dat er blijkbaar maar een paar mensen in Nederland uitzonderingen kunnen oplossen. De meeste mensen zitten er blijkbaar voor spek en bonen bij, kunnen geen beslissingen nemen. Dus uiteindelijk komt alles bij de top uit. Dan denk ik: slecht georganiseerd jongens. Jullie maken geen gebruik van de potentie die ongetwijfeld rond jullie heen loopt.
Waarschijnlijk is het allemaal erg BLUE gestuktureerd. Veel processen en controle, geen mensen die gaan voor het eindresultaat maar juist voor een processtap. Mensen hebben veel struktuur nodig en begeleiding en zijn niet in staat om met uitzonderingen om te gaan. Hoe kan dat nou, we leven in een wereld die aan elkaar hangt van uitzonderingen.
Ik vind het een enge gedachte dat grote organisaties en zelfs regeringen hangen op een paar mensen. Dat we het niet zo hebben geregeld dat we naast het reguliere werk ook zijn ingericht op uitzonderingen. Juist Yellow&Blue geeft wel dit vermogen. Ook een regering zou ingericht moeten worden om het standaardwerk af te handelen maar juist ook klaar staat voor een stroom van afwijkende vragen. En dan niet door alles via de top te laten verlopen.
Want blijkbaar slopen we daar mensen mee. En zolang we ons zo hebben ingericht dat we onszelf afhankelijk hebben gemaakt van een paar mensen, dan moeten we daar maar zuinig op zijn. Het komende half jaar mag de regering zoiezo al geen belangrijke besluiten nemen, wat ook al onvoorstelbaar is. Maar als de mensen die nog een beetje het verschil kunnen maken dan ook de pijp aan maarten geven raken we wel heel ver achterop.
Misschien toch eens nadenken over een inspiratie-regering?
Afgelopen week met een aantal mensen gesproken over het onderwerp MACHT. Het lijkt erop dat hoe groter de organisatie is hoe meer het een belangrijke rol speelt. Hierarchie heeft uiteraard met macht te maken. Niet dat de persoon iemand is waar je tegenop kijkt, maar gewoon omdat hij die positie heeft. En door die positie kan hij je maken of breken. Dat weet hij/zij en dat weet jij.
En het grappige is dat hij iets heeft wat jij wilt. Waarschijnlijk zijn baan. En daar ontstaat de afhankelijkheid en dus de macht. Veel mensen zijn een groot deel van hun tijd kwijt met het positiespel rondom de macht die ze hebben. En nogmaals, zeker in grotere organisaties. Het zit in het systeem opgesloten. Maar het zit ook al in onze opleidingen. De studentenwereld bestaat voor een groot deel al uit het spel om met macht om te gaan. Ontgroening is natuurlijk een prachtvoorbeeld van macht.
De vraag is natuurlijk hoelang traditionele macht nog lang houdbaar is. Aan de ene kant denk ik dat het moeilijk uitroeibaar is omdat mensen heel ver gaan om hun doel te bereiken. Dus ook dat ze bereid zijn om vernederd te worden. Aan de andere kant denk ik dat steeds meer mensen er klaar mee zijn en hun eigen weg kiezen. Er zijn niet voor niets 600.000 ZZP'ers denk ik dan.
Ik denk dat 'old school' macht op den duur niet meer serieus wordt genomen. Waar het steeds meer om gaat is dat je in staat bent om mensen te faciliteren zodat ze groeien. Dat doe je niet door macht, maar door ze uit te dagen en te helpen om beter te worden. Het is een nieuwe manier van leiderschap. Het is niet soft, en is een manier die past in deze tijd. Een tijd waar mensen steeds meer kunnen kiezen voor een geschikte omgeving waar ze kunnen groeien.
De krijtjespakken gaan het in mijn ogen uiteindelijk afleggen. Ze zullen echt worden gezien als old school. Dat betekent niet dat er niet meer gemanaged zal worden. Maar ook managers van de 21ste eeuw zullen een meer menselijke benadering hebben. Blaffende directeuren en manager die denken te controleren door hun positie staan straks helemaal alleen.
Marktplaats krijgt binnenkort een nieuwe categorie denk ik: het krijtjespak.
Is het je wel eens opgevallen dat zodra mensen de deuren van hun bedrijf binnenstappen, ze veranderen. Dat het lijkt alsof de verantwoordelijke persoon die hij of zij thuis is, ineens transformeert naar iemand die zich gedraagt als een kind. Geen verantwoordelijkheid meer neemt, niets meer kan, alleen maar wijst naar alles wat er niet klopt en waardoor de persoon zijn of haar werk niet meer kan uitvoeren.
Voor een deel zit het natuurlijk in de persoon, maar voor een groot deel naturlijk ook in de manier waarop we organisaties hebben ingericht. Mensen zien het eindresultaat vaak niet meer en werken aan een (proces)onderdeel. We hebben ze verteld dat ze heel veel niet meer mogen en dat ze vooral niet moeten nadenken over alles wat buiten hun afdeling valt. Dat doen anderen wel voor je.
Wat je dan krijgt is dat mensen blijkbaar direct hun verantwoordelijkheid voor het geheel neerleggen. Zich alleen nog maar richten op hun taak en totaal niet meer geinteresseerd zijn in het grote geheel of sterker nog, of de klant er iets aan heeft.
Onze machinale manier van organiseren maakt mensen asociaal en murf. Mensen zijn niet meer geinteresseerd in elkaar. Vooral grote organisaties hebben daar veel last van. Mensen komen op hun werk en hangen hun persoonlijkheid aan de kapstok voordat ze verder lopen. Vervolgens spelen ze het spel waarmee je het snelst carriere mee kunt maken. En of dat nou ten koste van je collega gaat of een klant is totaal irrelevant. Het gaat om jouw carriere.
Om vijf uur gaat papa weer naar huis. Morgen lekker papadag. Gezellig samen leuke dingen doen.
